پنجشنبه, ۲۷ مهر ۱۳۹۶
1395.مرداد

خبرآنلاین 950421

پره غول‌پیکر بزرگترین توربین بادی جهان را ببینید/به اندازه چرخ و فلک مشهور لندن

دانش > فناوری - بزرگترین توربنی بادی جهان در حال ساخت در دانمارک است. اولین این توربین که عکس یکی از پره‌هایش عظمت آن را نشان می‌دهد قرار است به زودی در آلمان نصب شود. قطر این توربین 33 درصد از قطر چرخ و فلک مشهور لندن بیشتر خواهد بود.

بزرگترين توربين بادي جهان سه پره دارد كه طول هر كدام از آنها 88.4 متر است. اين توربين بادي پس از نصب مي‌تواند برق شهر كوچكي با 10 هزار خانه را تامين كند. قطر اين توربين بادي به 180 متر مي‌رسد كه 33 درصد بزرگتر از قطر چرخ و فلك مشهور و عظيم لندن به حساب مي‌آيد.

قرار است اولين نمونه اين توربين در آلمان نصب شود. علاوه بر اين قرار است اين توربين‌ها در مزرعه بادي فرانسه هم نصب شوند. هر كدام از اين توربين‌ها در صورت وزش باد مناسب قادر به توليد 8 مگاوات برق خواهند بود.

'

blade

1395.مرداد

خبرآنلاین 950421

\تنها کشور جهان که 100 درصد برق خود را از انرژی‌های تجدید پذیر تامین می‌کند

دانش > فناوری - استفاده از انرژی‌های تجدید پذیر با رو به اتمام بودن منابع فسیلی دغدغه امروز جهان برای حفظ محیط زیست و آینده زمین است. اما کدام کشور جهان است که توانسته است 100 درصد برق مصرفی خود را از منابع انرژی تولید کند که در یک بازه زمانی کوتاه بار دیگر به وجود می‌آیند؟

انرژی تجدیدپذیر ( Renewable energy)، که انرژی برگشت‌پذیر نیز نامیده می‌شود، به انواعی از انرژی می‌گویند که منبع تولید آن نوع انرژی، بر خلاف انرژی‌های تجدیدناپذیر (فسیلی)، قابلیت آن را دارد که توسط طبیعت در یک بازه زمانی کوتاه مجدداً به وجود آمده یا به عبارتی تجدید شود. در سال‌های اخیر با توجه به این که منابع انرژی تجدید ناپذیر رو به اتمام هستند این منابع مورد توجه قرار گرفته‌اند.

اما در جهان تنها يك كشور است كه توانسته100 درصد كل برق خود و ۸۵درصد کل انرژی مصرفی خود را از منابع انرژی تجدیدپذیر به دست آورد. تقريبا تمام برق كشور ايسلند در نیروگاه‌های برقابی و زمین‌گرمایی تولید می‌شوند و ایسلند تنها کشور دنیا در این زمینه است. حضور آتشفشان‌های متعدد در این کشور امکانی را به جهت استفاده حداکثری از انرژی زمین گرمایی فراهم آورده است. در حدود ۳۰۰ چاه بخار در کشور ایسلند پراکنده هستند که منابع بالقوهٔ زمین‌گرمایی به شمار می‌آیند و از آن‌ها برای تولید برق و انرژی گرمایی استفاده می‌شود.

 

iceland

1395.ارديبهشت

سال ۹۵ ناجی آب‌های زیر‌زمینی می‌شود

موضوع احیاء و تعادل‌بخشی آب‌های زیرزمینی دو سال پیش در برنامه‌های اجرایی وزارت نیرو قرار گرفت و براساس آخرین تصمیم ها مقرر شده‌است تا از کاهش یک میلیارد مترمکعب از آب‌های زیرزمینی در سال ۱۳۹۵ جلوگیری شود.

قانون- موضوع احیاء و تعادل‌بخشی آب‌های زیرزمینی دو سال پیش در برنامه‌های اجرایی وزارت نیرو قرار گرفت و براساس آخرین تصمیم ها مقرر شده‌است تا از کاهش یک میلیارد مترمکعب از آب‌های زیرزمینی در سال ۱۳۹۵ جلوگیری شود.

به گزارش قانون به نقل از ایسنا، محمد حاج‌رسولی‌ها با اشاره به اقدامات انجام شده در خصوص چاه‌های غیرمجاز گفت: از سال گذشته تاکنون اقدامات خوبی برای توقف چاه‌های غیرمجاز صورت گرفته است و امسال نیز برنامه‌هایی را برای جلوگیری از کاهش آب زیر‌زمینی با کنترل چاه‌های غیرمجاز و مسدود کردن آنها در نظر گرفته‌ایم.

وی با بیان این‌که سال گذشته قرار بود ۵۰۰ میلیون مترمکعب از کاهش آب‌های زیرزمینی جلوگیری کنیم، اظهار کرد: با تدابیر در نظر گرفته شده این عدد به ۷۰۰ میلیون مترمکعب رسید.

مدیر عامل شرکت مدیریت منابع آب ایران تصریح کرد: هرچه کار در این زمینه پیش می‌رود کار سخت‌تر می‌شود، اما امیدواریم بتوانیم در برنامه ششم توسعه مانع احداث چاه‌های غیرمجاز و مسدود کردن چاه‌های موجود شویم.

وی با بیان این‌که براساس اهداف تعیین شده امیدواریم که در برنامه ۲۰ ساله احیای آب‌های زیرزمینی را داشته باشیم، گفت: برای این مهم تدابیر خوبی اتخاذ شده است.

به گفته حاج‌رسولی‌ها در حال حاضر توجه و تمرکز وزارت نیرو معطوف به مسائل مدیریت آب است و بیش از آنکه به مسائل سازه‌ای توجه کند مدیریت آب را در محور توجه خود قرار داده است.

مدیر عامل شرکت مدیریت منابع آب ایران اظهار کرد: اگر مردم در این شرایط کمک نکنند نمی‌توانیم به نتایج مطلوب برسیم، چرا که در بحث سازه‌ای وزارت نیرو به تنهایی قادر است کار را پیش ببرد، اما در بخش‌های غیرسازه‌ای نیاز به حمایت های مردمی دارد.

 

dum

1395.ارديبهشت

آبِ شيرین به بهای دريايي تلخ ‌تر

آرزو میرزاخانی / گروه جامعه

  با استفاده از آب شیرین کن‌ها، به ازای هر یک لیتر آب، حدود ۳۷ تا ۳۸ گرم نمک به صورت تلخاب در محیط باقی می‌ماند.
   برای شیرین سازی
۲۵۰ میلیون متر مکعب آب در سال، یک میلیارد دلار سرمایه گذاری لازم است.
  افزایش دمای آب شوک شدیدی به آبزیان وارد و بنابراین استفاده از این تجهیزات به شدت اکوسیستم خلیج‌فارس را تهدید می‌کند. 

سال ۹۲ بود که ستار محمودی، قائم‌مقام وزارت نیروی وقت از اتمام طرح انتقال آب خزر به فلات مرکزی خبر داد و گفت انتقال۲۰۰میلیون مترمکعب آب برای مصارف شرب وصنعت دراین طرح مدنظر قرار دارد. پروژه‌ای که به‌ گفته مدیر مطالعاتی آن اعتبار اولیه برای اجرایش حدود ۲۰هزار میلیارد ریال تخمین زده شده بود، از‌‌ همان ابتدا با مخالفت جدی معاون دریایی وقت سازمان محیط زیست مواجه شد. «عبدالرضا کرباسی» در مصاحبه‌ای گفت براساس توافق جدید با وزارت نیرو و با توجه به اینکه استفاده از آب شیرین‌کن‌ها در دریای خزر موجب افزایش غلظت نمک در این دریاچه به میزان 32/5 میلیون تن در سال می‌شود، قرار است تا زمانی  که دستورالعمل‌های علمی برای این اقدام مصوب نشود، ساخت آب شیرین‌کن‌ها متوقف شود. با این وجود مخالفت سازمان محیط زیست ذره‌ای در پیشرفت پروژه انتقال آب به سمنان وقفه نینداخت. لوله گذاری‌ها از میان جنگل‌های هیرکانی ادامه یافت و پروژه به دست دولت یازدهم افتاد. دولتی که با داعیه حفاظت از محیط زیست پا به عرصه وجود گذاشت اما رئیس جمهور با آغاز سال ۹۵، در سفر به سمنان به مردمش وعده داد با وجود همه مخالفت‌ها قرار است آب دریای خزر به زودی به این شهر منتقل شود. گفته شده قرار است آب خزر در‌‌ همان ابتدا به وسیله آب شیرین کن‌های عظیم شیرین شده و سپس به سمنان انتقال یابد. عبدالرضا کرباسی که اکنون به عنوان یکی از اساتید دانشگاه محیط زیست تدریس می‌کند و هنوز هم از مخالفان طرح انتقال آب است در خصوص استفاده از آب شیرین کن‌ها و اثرات زیست محیطی آنها به«قانون» می‌گوید: «با استفاده از آب شیرین کن‌ها، به ازای هر یک لیتر آبی که نمک‌زدایی می‌شود، حدود ۳۷ تا ۳۸ گرم نمک به صورت تلخاب در محیط باقی می‌ماند. بنابراین می‌توان گفت بیشترین خطری که استفاده از آب شیرین کن‌ها دارد این است که شوری آب‌های ساحلی را افزایش می‌دهد.» 
آب شیرین کن و افزایش غلظت روی و سرب 
کرباسی بر این باور است مشکل به همین جا ختم نمی‌شود. با نمک زدایی به وسیله آب شیرین کن معمولا میزان زیادی از غلظت روی و سرب نیز همراه با تلخاب وارد آب می‌شود که به صورت محلول در آب قرار می‌گیرد و می‌تواند برای آبزیان خطرآفرین باشد. بنابراین برای نمک زدایی مهم‌ترین چیز جانمایی محل تخلیه تلخاب است به این معنا که اگر محله تخلیه تلخاب نقاطی انتخاب شود که جریانات دریایی در آن مناسب نباشد و تلخاب با حجم آب زیادتری مخلوط نشود، اثر سوء زیست محیطی بیشتری هم خواهد داشت. بنابراین برای مکان یابی استقرار آب شیرین کن‌های عظیم باید مطالعات دقیقی انجام شود. به گفته او که در زمان معاونت خود نیز با انتقال آب از دریای خزر به فلات مرکزی مخالف بود، نصب آب‌شیرین کن‌ها آنقدر که برای دریای خزر و زیست‌بوم آن خطرناک است، برای خلیج فارس و عمان  خطرناك نیست چراکه خلیج فارس و دریای عمان محیط بازتری دارند اما دریای خزر فقط یک دریاچه بسته است،راهی به جایی ندارد و به همین علت نمک‌زدایی و تخلیه تلخاب در درازمدت می‌تواند محیط زیست آن را نابود کند. باید در نظر داشت شوری کنونی آب دریای خزر
۱۳گرم در لیتر است و بنابراین بیم آن می‌رود که با ورود تلخاب حاصل از نمک زدایی، شوری آب این دریاچه افزایش یابد و حیات آبزیان به خطر بیفتد. 
هزینه یک میلیارد دلاری 
معاون دریایی اسبق سازمان محیط زیست می‌گوید: «برای شیرین سازی
۲۵۰ میلیون متر مکعب آب در سال، یک میلیارد دلار سرمایه گذاری لازم است. هرچند ایران کشوری گرم و خشک محسوب می‌شود و گاهی برای تامین آب باید از تکنولوژی نوین مانند آب شیرین کن‌ها استفاده کنیم. اما سوال اینجاست اگر این یک میلیارد دلار را در بخش کشاورزی سرمایه‌گذاری و سیستم آبیاری کشاورزی را نوین کنیم، باعث آزاد سازی آب بیشتری نسبت به ظرفیت ۲۵۰میلیون مترمکعبی آب شیرین کن نخواهد شد؟» طبق سخنان کرباسی در سال‌های گذشته آب دریای خزر دچار آلودگی میکروبی شدیدی بوده استتا حدی که قرار بود در بخش‌هایی از ساحل این دریاچه برای جلوگیری از ورود مردم به آب تابلوهای هشدار‌دهنده نصب شود. بنابراین پروسه شیرین سازی آب دریاچه خزر حتما باید با تصفیه آن به صورت همزمان انجام شود. هر چند گفته می‌شود آب شیرین شده خزر یا خلیج فارس قرار است بیشتر به مصرف بخش کشاورزی برسد. 
تخلیه تلخاب در فاصله
۲ کیلومتری از ساحل دریا 
با این وجود او تاکید می‌کند اگر قرار باشد آب دریای خزر انتقال یابد، محل تخلیه تلخاب آب شیرین‌کن‌ها باید به فاصله بیش از5/1 تا
۲ کیلومتر باشد. در صورتی که سوء مدیریت نشان بدهیم و برای مکان یابی درست این تجهیزات سرمایه گذاری نکنیم، به عنوان مثال آب شیرین کن را در فاصله ۱۰۰ متری آب دریا مستقر کنیم باید منتظر وقوع فجایع زیست محیطی باشیم چراکه اثرات مخرب زیست محیطی آن جبران ناپذیر خواهد بود. کرباسی می‌گوید ایران تجربه چندانی در استفاده از آب شیرین کن‌ها ندارد. آب شیرین‌کن‌هایی که تاکنون در کشور ما استفاده می‌شده ظرفیت کمی داشته و قابلیت شیرین سازی میلیون متر مکعبی آب را ندارند. اما برای انتقال آب به فلات مرکزی نیازمند استفاده از آب شیرین کن‌های عظیم با حجم شیرین سازی میلیون متر مکعبی هستیم. بنابراین چه بهتر که به جای این کار تمرکز را بر بهینه سازی مصرف آب در بخش کشاورزی و فرهنگ سازی برای صرفه جویی بگذاریم. در غیر این صورت اگر بر انتقال آب اصرار است باید کشاورزی را به حال خودش بگذاریم و به دنبال هزینه کردهای اضافی برویم. 
شوری خلیج فارس تهدیدی برای آبزیان
پروژه دیگری که قرار است به زودی اجرایی شود، انتقال آب خلیج فارس به فلات مرکزی است. مطالعات این پروژه در حال انجام است و گفته شده قرار است
۱۶ استان از آن منتفع شوند. اساس این پروژه هم مانند خزر بر استفاده از آب شیرین کن‌ها ي عظیم و شیرین‌کردن آب خلیج فارس است. «محمد شریف رنجبر»، کار‌شناس بیولوژی دریا  در گفت‌و‌گو با «قانون »در این باره می‌گوید: «خلیج فارس دریایی نیمه بسته است که از طریق تنگه هرمز به دریای عمان راه دارد و میزان آبی که در آن تبخیر می‌شود چندین برابر آبی است که از طریق رودخانه‌ها واردش می‌شود؛ بنابراین شوری و دمای آب این دریا بالاست و این خود فی نفسه برای آبزیان تهدید محسوب می‌شود». رنجبر می‌گوید: «شوری آب خلیج فارس با دستکاری‌هایی که هر ساله در طبیعت انجام می‌دهیم بیشترهم شده و یکی از مهم‌ترین دلایل آن سد سازی بر رودخانه‌های بالادست این دریاست به طوری که اکنون شوری آب خلیج فارس بین ۳۸ تا ۴۱ در ۱۰۰۰ppt است. حال فرض کنید آب شیرین کن‌هایی با حجم بالا در سواحل آن مستقر کنیم. در حالی که این آب شیرین کن‌ها فقط نیمی از آب را شیرین و خروجی آنها بسیار شور‌تر از آبی است که برداشت می‌کنند. فرض کنید آب دریا با شوری ۴۰ ppt برداشت و خروجی آن دو برابر شور‌تر است که به دریا وارد می‌شود». به گفته این کار‌شناس بیولوژی دریا جدا از شوری مضاعفی که آب شیرین ‌کن‌ها به آب دریا تحمیل می‌کنند، ۱۸ تا ۶۰درجه سانتیگراد هم دمای آب را بالا می‌برند. افزایش دمای آب هم همان طور که گفته شد شوک شدیدی به آبزیان وارد و بنابراین استفاده از این تجهیزات به شدت اکوسیستم خلیج فارس را تهدید می‌کند. توصیه او  این است که پیش از نصب و استفاده از آب شیرین کن‌ها، مطالعات دقیقی درباره این اقدامات انجام شود و ترجیحا آب شیرین کن‌ها در دریای عمان مستقر شوند. سواحل جاسک به سمت کنارک و چابهار از نظر او برای این کار بهتر هستند زیرا به دریای آزاد راه دارند. با این وجود این به معنای بی خطر بودن استفاده از آب شیرین کن‌ها در این سواحل نیست.

 

آب شیرین کن

1395.ارديبهشت

آبِ شيرین به بهای دريايي تلخ ‌تر

آرزو میرزاخانی / گروه جامعه

  با استفاده از آب شیرین کن‌ها، به ازای هر یک لیتر آب، حدود ۳۷ تا ۳۸ گرم نمک به صورت تلخاب در محیط باقی می‌ماند.
   برای شیرین سازی
۲۵۰ میلیون متر مکعب آب در سال، یک میلیارد دلار سرمایه گذاری لازم است.
  افزایش دمای آب شوک شدیدی به آبزیان وارد و بنابراین استفاده از این تجهیزات به شدت اکوسیستم خلیج‌فارس را تهدید می‌کند. 

سال ۹۲ بود که ستار محمودی، قائم‌مقام وزارت نیروی وقت از اتمام طرح انتقال آب خزر به فلات مرکزی خبر داد و گفت انتقال۲۰۰میلیون مترمکعب آب برای مصارف شرب وصنعت دراین طرح مدنظر قرار دارد. پروژه‌ای که به‌ گفته مدیر مطالعاتی آن اعتبار اولیه برای اجرایش حدود ۲۰هزار میلیارد ریال تخمین زده شده بود، از‌‌ همان ابتدا با مخالفت جدی معاون دریایی وقت سازمان محیط زیست مواجه شد. «عبدالرضا کرباسی» در مصاحبه‌ای گفت براساس توافق جدید با وزارت نیرو و با توجه به اینکه استفاده از آب شیرین‌کن‌ها در دریای خزر موجب افزایش غلظت نمک در این دریاچه به میزان 32/5 میلیون تن در سال می‌شود، قرار است تا زمانی  که دستورالعمل‌های علمی برای این اقدام مصوب نشود، ساخت آب شیرین‌کن‌ها متوقف شود. با این وجود مخالفت سازمان محیط زیست ذره‌ای در پیشرفت پروژه انتقال آب به سمنان وقفه نینداخت. لوله گذاری‌ها از میان جنگل‌های هیرکانی ادامه یافت و پروژه به دست دولت یازدهم افتاد. دولتی که با داعیه حفاظت از محیط زیست پا به عرصه وجود گذاشت اما رئیس جمهور با آغاز سال ۹۵، در سفر به سمنان به مردمش وعده داد با وجود همه مخالفت‌ها قرار است آب دریای خزر به زودی به این شهر منتقل شود. گفته شده قرار است آب خزر در‌‌ همان ابتدا به وسیله آب شیرین کن‌های عظیم شیرین شده و سپس به سمنان انتقال یابد. عبدالرضا کرباسی که اکنون به عنوان یکی از اساتید دانشگاه محیط زیست تدریس می‌کند و هنوز هم از مخالفان طرح انتقال آب است در خصوص استفاده از آب شیرین کن‌ها و اثرات زیست محیطی آنها به«قانون» می‌گوید: «با استفاده از آب شیرین کن‌ها، به ازای هر یک لیتر آبی که نمک‌زدایی می‌شود، حدود ۳۷ تا ۳۸ گرم نمک به صورت تلخاب در محیط باقی می‌ماند. بنابراین می‌توان گفت بیشترین خطری که استفاده از آب شیرین کن‌ها دارد این است که شوری آب‌های ساحلی را افزایش می‌دهد.» 
آب شیرین کن و افزایش غلظت روی و سرب 
کرباسی بر این باور است مشکل به همین جا ختم نمی‌شود. با نمک زدایی به وسیله آب شیرین کن معمولا میزان زیادی از غلظت روی و سرب نیز همراه با تلخاب وارد آب می‌شود که به صورت محلول در آب قرار می‌گیرد و می‌تواند برای آبزیان خطرآفرین باشد. بنابراین برای نمک زدایی مهم‌ترین چیز جانمایی محل تخلیه تلخاب است به این معنا که اگر محله تخلیه تلخاب نقاطی انتخاب شود که جریانات دریایی در آن مناسب نباشد و تلخاب با حجم آب زیادتری مخلوط نشود، اثر سوء زیست محیطی بیشتری هم خواهد داشت. بنابراین برای مکان یابی استقرار آب شیرین کن‌های عظیم باید مطالعات دقیقی انجام شود. به گفته او که در زمان معاونت خود نیز با انتقال آب از دریای خزر به فلات مرکزی مخالف بود، نصب آب‌شیرین کن‌ها آنقدر که برای دریای خزر و زیست‌بوم آن خطرناک است، برای خلیج فارس و عمان  خطرناك نیست چراکه خلیج فارس و دریای عمان محیط بازتری دارند اما دریای خزر فقط یک دریاچه بسته است،راهی به جایی ندارد و به همین علت نمک‌زدایی و تخلیه تلخاب در درازمدت می‌تواند محیط زیست آن را نابود کند. باید در نظر داشت شوری کنونی آب دریای خزر
۱۳گرم در لیتر است و بنابراین بیم آن می‌رود که با ورود تلخاب حاصل از نمک زدایی، شوری آب این دریاچه افزایش یابد و حیات آبزیان به خطر بیفتد. 
هزینه یک میلیارد دلاری 
معاون دریایی اسبق سازمان محیط زیست می‌گوید: «برای شیرین سازی
۲۵۰ میلیون متر مکعب آب در سال، یک میلیارد دلار سرمایه گذاری لازم است. هرچند ایران کشوری گرم و خشک محسوب می‌شود و گاهی برای تامین آب باید از تکنولوژی نوین مانند آب شیرین کن‌ها استفاده کنیم. اما سوال اینجاست اگر این یک میلیارد دلار را در بخش کشاورزی سرمایه‌گذاری و سیستم آبیاری کشاورزی را نوین کنیم، باعث آزاد سازی آب بیشتری نسبت به ظرفیت ۲۵۰میلیون مترمکعبی آب شیرین کن نخواهد شد؟» طبق سخنان کرباسی در سال‌های گذشته آب دریای خزر دچار آلودگی میکروبی شدیدی بوده استتا حدی که قرار بود در بخش‌هایی از ساحل این دریاچه برای جلوگیری از ورود مردم به آب تابلوهای هشدار‌دهنده نصب شود. بنابراین پروسه شیرین سازی آب دریاچه خزر حتما باید با تصفیه آن به صورت همزمان انجام شود. هر چند گفته می‌شود آب شیرین شده خزر یا خلیج فارس قرار است بیشتر به مصرف بخش کشاورزی برسد. 
تخلیه تلخاب در فاصله
۲ کیلومتری از ساحل دریا 
با این وجود او تاکید می‌کند اگر قرار باشد آب دریای خزر انتقال یابد، محل تخلیه تلخاب آب شیرین‌کن‌ها باید به فاصله بیش از5/1 تا
۲ کیلومتر باشد. در صورتی که سوء مدیریت نشان بدهیم و برای مکان یابی درست این تجهیزات سرمایه گذاری نکنیم، به عنوان مثال آب شیرین کن را در فاصله ۱۰۰ متری آب دریا مستقر کنیم باید منتظر وقوع فجایع زیست محیطی باشیم چراکه اثرات مخرب زیست محیطی آن جبران ناپذیر خواهد بود. کرباسی می‌گوید ایران تجربه چندانی در استفاده از آب شیرین کن‌ها ندارد. آب شیرین‌کن‌هایی که تاکنون در کشور ما استفاده می‌شده ظرفیت کمی داشته و قابلیت شیرین سازی میلیون متر مکعبی آب را ندارند. اما برای انتقال آب به فلات مرکزی نیازمند استفاده از آب شیرین کن‌های عظیم با حجم شیرین سازی میلیون متر مکعبی هستیم. بنابراین چه بهتر که به جای این کار تمرکز را بر بهینه سازی مصرف آب در بخش کشاورزی و فرهنگ سازی برای صرفه جویی بگذاریم. در غیر این صورت اگر بر انتقال آب اصرار است باید کشاورزی را به حال خودش بگذاریم و به دنبال هزینه کردهای اضافی برویم. 
شوری خلیج فارس تهدیدی برای آبزیان
پروژه دیگری که قرار است به زودی اجرایی شود، انتقال آب خلیج فارس به فلات مرکزی است. مطالعات این پروژه در حال انجام است و گفته شده قرار است
۱۶ استان از آن منتفع شوند. اساس این پروژه هم مانند خزر بر استفاده از آب شیرین کن‌ها ي عظیم و شیرین‌کردن آب خلیج فارس است. «محمد شریف رنجبر»، کار‌شناس بیولوژی دریا  در گفت‌و‌گو با «قانون »در این باره می‌گوید: «خلیج فارس دریایی نیمه بسته است که از طریق تنگه هرمز به دریای عمان راه دارد و میزان آبی که در آن تبخیر می‌شود چندین برابر آبی است که از طریق رودخانه‌ها واردش می‌شود؛ بنابراین شوری و دمای آب این دریا بالاست و این خود فی نفسه برای آبزیان تهدید محسوب می‌شود». رنجبر می‌گوید: «شوری آب خلیج فارس با دستکاری‌هایی که هر ساله در طبیعت انجام می‌دهیم بیشترهم شده و یکی از مهم‌ترین دلایل آن سد سازی بر رودخانه‌های بالادست این دریاست به طوری که اکنون شوری آب خلیج فارس بین ۳۸ تا ۴۱ در ۱۰۰۰ppt است. حال فرض کنید آب شیرین کن‌هایی با حجم بالا در سواحل آن مستقر کنیم. در حالی که این آب شیرین کن‌ها فقط نیمی از آب را شیرین و خروجی آنها بسیار شور‌تر از آبی است که برداشت می‌کنند. فرض کنید آب دریا با شوری ۴۰ ppt برداشت و خروجی آن دو برابر شور‌تر است که به دریا وارد می‌شود». به گفته این کار‌شناس بیولوژی دریا جدا از شوری مضاعفی که آب شیرین ‌کن‌ها به آب دریا تحمیل می‌کنند، ۱۸ تا ۶۰درجه سانتیگراد هم دمای آب را بالا می‌برند. افزایش دمای آب هم همان طور که گفته شد شوک شدیدی به آبزیان وارد و بنابراین استفاده از این تجهیزات به شدت اکوسیستم خلیج فارس را تهدید می‌کند. توصیه او  این است که پیش از نصب و استفاده از آب شیرین کن‌ها، مطالعات دقیقی درباره این اقدامات انجام شود و ترجیحا آب شیرین کن‌ها در دریای عمان مستقر شوند. سواحل جاسک به سمت کنارک و چابهار از نظر او برای این کار بهتر هستند زیرا به دریای آزاد راه دارند. با این وجود این به معنای بی خطر بودن استفاده از آب شیرین کن‌ها در این سواحل نیست.

 

آب شیرین کن

1395.ارديبهشت


توربین‌های بادی بدون پره Saphonian با بازدهی بالاتر و قیمتی پایین‌تر

نویسنده:کاوه جهان آرای

ذخیره

پنجشنبه, ۱۴ آذر ۹۲ ساعت ۲۳:۴۳    

یک استارت آپ تونسی در زمینه‌ی تولید انرژی دوستدار محیط زیست از انرژی باد به کمک یک توربین بدون پره برای تولید انرژی الکتریکی استفاده می‌کند. طراحی این توربین از بادبان کشتی‌ها الهام گرفته شده است و با قیمتی نصف توربین‌های معمولی بازدهی تا دو برابر را نوید می‌دهد. نام Saphonian نیز از افسانه‌ای قدیمی در فرهنگ تونسی الگوبرداری شده است. توربینی که تصویر آن را مشاهده میکنید دومین نمونه‌ی ساخته شده توسط این شرکت است.

مزیت عمده‌ای که این توربین‌ها دارند تولید انرژی تجدیدپذیر به کمک نیروی باد البته بدون مشکلات توربین‌های قدیمی است. توربین‌های قدیمی به دلیل داشتن پره، سر و صدای زیادی تولید می‌کردند و موجب ایحاد آلودگی صوتی می‌شدند، ضمن اینکه این توربین‌ها جان بسیاری از پرندگان را نیز به خطر می‌انداختند. Saphonian از فناوری خاصی به نام بدون پره بهره می‌برد که موجب ایجاد انرژی کاملا بی ضرر می‌شود. در حقیقت در اینجا از انرژی باد به صورت رفت و برگشتی استفاده می‌شود و با انتقال این انرژی به پیستون‌های مکانیکی، این انرژی به فشار هیدرولیکی تبدیل می‌شود که بلافاصله قابل تبدیل به انرژی الکتریکی است. تبدیل این انرژی می‌تواند توسط موتورها و ژنراتورهای هیدورلیکی صورت پذیرد، ضمن اینکه می‌توان این انرژی را به صورت انباشتگی هیدرولیکی ذخیره کرد و در مواقع نیاز از آن استفاده نمود.

به کمک این توربین‌ها در زمینه‌ی تولید نیز با حذف جعبه دنده و مشکلات طراحی و ساخت پره ها، صرفه جویی مناسبی نسبت به توربین‌های معمولی صورت گرفته است. به علاوه به لطف شکل ساده و متفاوت، و به گفته‌ی سازندگان، این توربین قادر است در زمینه‌ی بازدهی از حد Betz نیز فراتر برود. حد Betz، قانونی است که طبق آن توربین‌های بادی حتی در شرایط ایده آل نیز نمی‌توانند بازدهی بالاتر از آن حد داشته باشند ( به نوعی مشابه قانون کارنو در ماشین‌های گرمایی) .

طراحان توربین‌های بدون پره Saphon امسال موفق شدند تا پتنت مربوط به این اختراع را به طور جهانی ثبت کنند و هم اکنون به دنبال سازندگان مناسبی هستند تا بتوانند این فناوری را به بازارهای جهانی وارد کنند. پیش بینی خود شرکت از زمان ورود به بازار حدود 2 سال دیگر است.wind turbin

برچسب ها

پیوند با وبگاه های محیط زیست

برخی از سایت های مرتبط با وبگاه های محیط زیست را در قسمت زیر مشاهده نمایید.
کارآفرینها
  • تلاش ما بر آن است در وبسایت های کارآفرینها و پیشرفت، به نحوی واقع بینانه به مسائل بنگریم.